(بخش دوم)
در روز دهم محرم که روز « عاشورا » است مردم روستاهای منطقه دوسرشمار خود را برای عزاداری در مزار « میر میکائیل » معروف به آقا میرافضل آماده می کنند. مردم که شب را در حسینیه ها به صبح می رسانند بعد از صبح خوانی و به جا آوردن نماز صبح و زیارت عاشورا صبحانه را در همان حسینیه صرف می کنند.
بعد صرف صبحانه خود را جهت رفتن به امام زاده آماده می کنند. در این زمان شیپورزنان حرکت دسته ها را به کلیه اهالی محل و روستاهای دیگر اعلام می کنند. (لازم به ذکر است که فاصله روستا ها به جز واوسر از ۱/۵ کیلومتر تجاوز نمی کند و امام زاده تقریبا بین روستاهای بالاده ، تیله بن ، قلعه و پایین ده قرار دارد ). تمام مردم از زن و مرد، پیر و جوان، خرد و کلان هر روستا با صدای بوق ، سنج و شیپور خود را به حسینیه رسانده تا در صفوف دسته ها قرار گیرند، پیران و ریش سپیدان همراه با عَلم در جلوی دسته قرار می گیرند. زنجیر زنان که عمدتاً جوانان هستند در دو صف پشت سر عَلم و ریش سفیدان به زنجیر زنی می پردازند و سینه زنان هم در دو یا چهار صف می ایستند و بالاخره زنان در آخر صف قرار می گیرند. حدود ساعت ۹ حرکت خود را به سمت امامزاده میر افضل آغاز می کنند. در این دسته رویی هر روستا با تمام امکانات عزاداری مثل عَلم ها ، بوق ، سنج ، پرچم ها ، ذوالجناح (اسبی با لباس عزا و خونین کرده ) « نخل » به عنوان سمبل تابوت امام حسین (ع) به صورت هماهنگ خودشان را به امام زاده می رسانند. اهالی روستا های بالاده و قلعه و پایین ده در نقطه معلومی ادغام می گردند و اهالی واوسر و تیله بن هم به صورت ادغام با تشکیل دسته های سینه زنی و زنجیر زنی به سوی امام زاده حرکت می کنند. در صد متری امامزاده ، دسته های تمام روستاها با هم یک دسته بزرگی از سینه زنی را تشکیل می دهند و چند بار به دور امامزاده می گردند و حسین ! حسین ! می گویند و این مصیبت را به امامزاده تسلیت می گویند. حدود یک ساعت عزاداری همراه با نخل و ذوالجناح خوانی انجام می دهند و پس از نوحه سرایی و سخنرانی و ذوالجناح خوانی درحدود ساعت دو بعد از ظهر مراسم عاشورایی خود را به پایان می رسانند و به طرف روستاهای خود بر می گردند و پس از صرف ناهار ، کمی استراحت می کنند. نزدیکی غروب ، هر روستا مراسم « شام غریبان » را در داخل محل آغاز می کنند. با عَلم در کوچه می گردند و می خوانند :
ای شیعیان امشب ؛ شام غریبان است ، جسم حسین مظلوم اندر بیابان است،
و …
در این زمان عزاداران از طرف خانوارها مورد پذیرایی قرار گرفته و نذورات خودشان را برای امام حسین (ع) و صرف مخارج حسینیه به مسئولین دسته ها می دهند و بعد از شام غریبان علمدار و متولی مبالغ جمع آوری شده را به مصرف حسینیه می رساند .
این بود خلاصه ای از فرهنگ عزاداری مردم منطقه ی دو سر شمار نرم آب بخش چهاردانگه شهرستان ساری که از ذکر جزئیات خود داری کردیم و مجدداً از مطلعین محترم در خواست می گردد که ما را از نکته نظرات خوبشان محروم نسازند.
در پایان توجه عزا داران و مداحان محترم را به چند نکته مهم جلب نموده تا انشاءالله تمام اعمال مذهبی و اجتماعی ما مورد رضایت خداوند متعال قرار بگیرد.
* عزاداران توجه داشته باشند که اعمال ما اگر برای خشنودی و رضایت خداوند نباشد به هیچ وجه جنبه اجتماعی و انسانی آن در این دنیا و آن دنیا اثری نخواهد داشت. باید نهایت دقت را در انجام کارها به کار بست تا اینکه خدای نکرده دچار خسران و زیان نگردیم.
* از مداحان گرامی هم انتظار می رود مطالبی را عنوان نکنند که در هیچ کتاب و منابع مذهبی نبوده باشد و حتی در لحن و آهنگ ، خارج از شعور اخلاقی و مذهبی عمل نگردد.
* از سینه زنان و زنجیر زنان هم استدعا می گردد که نسبت به حقیقت امر عزاداری توجه نموده تا اعمالی خلاف شئونات اسلامی و اجتماعی رخ ندهد.
* از عموم کسانی که خرج دهی دارند درخواست می شود که از هرگونه ریخت و پاش و اسراف جلوگیری نمایند و لزومی هم ندارد که بعضی از خرج دهی ها با توجه به وضع معیشتی اجتماعی انجام بگیرد.
* از عموم عزا داران و مردم منطقه درخواست داریم که از به کار بردن وسایل تجملی پر زرق و برق و صدا دار مثل طبل و وسایل صوتی بسیار قوی و مسایل خرافی و خلاف اخلاق و عقل خودداری بنمایند که این نوع کارها نه تنها ثواب ندارد و درست نمی باشد بلکه وهن اسلام و ایران خواهد بود.
چنان عمل نمایم که در پایان خداوند و ائمه از ما راضی باشند و ما هم رستگار شویم .
آن حسینی کز قیامش،عشق را تفسیر کرد
جای جوهر خون به کــام خامـــه تقدیر کــرد
مکتب هیــهات من الذله اش تــا روز حشـــر
خط و مشی زیستن را بهـــر مـا تحــریر کرد
روز عــــاشورا ی او در قلب تاریــــخ جـــهان
جای خود را باز و نام خویش عالــــم گیر کرد
بهــر حفـظ آبــروی مــا گذشت از آب جـــوی
تشنه لب جــان داد و زندگــی تعبیــــر کــرد
والسلام
سید عقیل ساداتی تیله بنی 20 آبان 92 7 محرم 1435